در تن اگر که جان است  لطفت به  هر  مکان است

روحم    رود    ز   جسمم     قهرت     اگر     نمایی 

ما   را   امان    قهرت   لطف     تو   مهربان    است

جان   و  توان   و    جسمم    گردد    فدای    راهت

بی  روی  و  بویت  ای  خوب  ما را  کجا  زمان است 

لطفت    ز     ما      مگردان    ای      رونق    نصیبم

ایندل  اگر  چه  خون  است   مرغی   ز  آشیان است

جان   و  جهانم   از   تو   هر   چه   که   دانم  ا ز   تو

بی نام و رویت ای  حسن کی حسن  در جهان است 

روشن   نما   تو   ظلمت   ای   نور   و   ای درخشش

اصغر  به    ظلمت    عصر   عمریست همزمان است.

                                                                                                      ع.ا.بختیاری